Poruszanie się

Na jakim etapie jest poruszanie się dziecka w wieku poniemowlęcym ?

Dziecko, kiedy kończy pierwszy rok życia, albo nieco wcześniej lub później, bo każde rozwija się w swoim indywidualnym rytmie, zaczyna stawiać pierwsze kroki. Przed upływem trzech lat zazwyczaj potrafi ono już dojść samo, samo poruszać się w znanym sobie otoczeniu, potrafi samo wyzwolić taki ruch, który umożliwi mu zbliżenie się do zaobserwowanego bodźca, który go zaciekawi. Zanim jednak to się stanie dziecko musi przejść przez etap niepewnego stawiania kroczków, nisko nad ziemią. Jego pierwsze kroczki nie są zbyt duże, są raczej małe, brak im takiej koordynacji, która umożliwiłaby od razu bieganie. Jednocześnie dziecko jeszcze chodzi na czworakach, ale wykazuje wyraźną tendencję to chodzenia. Gdyby było inaczej nie moglibyśmy mówić o tym że posunęliśmy się trochę dalej od homo erectus. I tak możemy zauważyć, że dziecko, z którym wchodzimy schodach w górę, będzie to robiło na czworakach jeszcze jakieś trzy lub cztery miesiące po ukończeniu pierwszego miesiąca życia. Jeśli chodzi cały czas to przewraca się też często.

W jaki sposób dziecko manipuluje ruchami rąk w tym wieku

Począwszy od drugiego roku życia dziecko zaczyna rozumieć o co chodzi, kiedy ludzie trzymają łyżkę i po co to robią. Co więcej, samo próbuje trzymać łyżkę i już bardziej zgrabnie trafiać z pokarmem do buzi niż kilka miesięcy wcześniej robiło to z rączkami, w których trzymało przekąskę, czyli było to łatwiejsze, bo czuło ono całą dłonią to, co chce włożyć do ust. W tym okresie zaczyna też dostrajać swoje ruchy do tego, w jakiej odległości od niego znajduje się przedmiot. Jest więc coraz mniej sytuacji, kiedy robi ono lekki wymach, żeby rzucić coś lekkiego na drugi koniec pokoju, czyli na przykład na odległość siedmiu metrów, co przy możliwościach takiego malucha jest niemożliwe, o czym my wiemy, a ono jednak nie wiedziało do tej pory. Ruchy rączki dwulatka są juz bardziej precyzyjne, mniej chaotyczne. Jeśli rozsypiemy klocki przed takim dzieckiem, zauważymy, że miesiąca na miesiąc będzie ono umiało ułożyć wieżę z coraz większej liczby klocków. Na początku z jednej, później z dwóch, później potrafi ułożyć pociąg z klocków.

Jak wygląda dwulatek?

Po ukończeniu roku dziecko nie rośnie juź tak szybko jak wcześniej. Z każdym miesiącem rośnie coraz wolniej, pomijając okres dojrzewania, kiedy wzrost i rozwój fizyczny jest też szybki. Jest to jednak mimo wszystko dalej bardzo intensywny rozwój. Kości powoli kostnieją coraz bardziej, rozwijają się, przez co dziecko może już przyjmować powoli pionową postawę. W wieku trzech lat umie już nawet stac na palcach. Sylwetka dziecka, które już niemowlęciem nie jest ulega wyszczupleniu. Zmieniają się proporcje ciała. Obwód klatki piersiowej jest mniejszy od obwodu głowy. Dziecko, które zaczyna chodzić zazwyczaj przybiera postawę prostą w klatce piersiowej, jego głowa jest pochylona do przodu, a rączki, jak wiadomo, są rozrzucone na boki- dziecko nie potrafi jeszcze do końca oprzeć się siłom grawitacji. Do końca drugiego roku życia potrafi już utrzymać równowagę. Zaznaczają się krzywizny kręgosłupa, nie są już tak rozmyte, ujawnia się lordoza i kifoza. Taki mały szkrab w wieku trzech lat jeździ na rowerze.

Jak zmieniają się zabawy dziecka

Od półtora roku zaczyna od trzech klocków, do dwóch lat dociera do sześciu. Po upływie pół roku, w wieku dwóch i pół roku zaczyna już budować z ośmiu klocków i jednocześnie konstruuje przedmioty trójwymiarowe, na przykład potrafi zbudować most nad klockami. Trochę wcześniej niż do dojściu do sześciu klocków (około miesiąc wcześniej) buduje pociąg z klocków. Nie przed dojściem do sześciu, ale kiedy zaczyna budować z pięciu, czyli kiedy ma rok i dziewięć miesięcy, w połowie czasu między 3-4 a sześcioma klockami. Dzieci zaczynają w drugim roku życia manipulować przedmiotami w sposób specyficzny. Wcześniej wszystkim potrząsały, dotykały tego, oglądały. Wszystko służyło w takiej samej mierze do jedzenia i wszystko można było według nich włożyć do jakiegoś otworku. Wszystko można było wszędzie ułożyć i nic nie miało swojego stałego miejsca. Brudne buty mogły wylądować na talerzu z jedzeniem. Każdy przedmiot tez nadawał się w tym samym stopniu do świetnej zabawy- ciągłego zrzucania i chęci do podnoszenia.

Co trzylatki malują i co to dla nich znaczy

Od trzeciego roku życia dziecko potrafi już rysować. Jest to raczej pociąganie kredkami, flamastrami albo nawet farbami, a nawet sprawi to większą radość dziecku, jeśli mu je damy, po papierze lub innych powierzchniach. Wtedy właśnie zaczynają się problemy z dzieckiem marzącym po ścianach wszystkim co wpadnie mu w ręce.
Są to nic nie przedstawiające z zamyśle dziecka bazgroły. Przypominają linie ciągle na początku. Dziecko może szybko się nudzić rysowaniem lub powoli, długo rysować bez sensu, ale jego celem nie jest zapełnienie nawet kartki. W ogóle nie myśli o ty, co ma powstać z jego rysunku- jemu sprawia radość po prostu samo malowanie jako czynność nowo nabyta. Kreski z czasem są coraz bardziej zaokrąglone, a wiąże się to z coraz bardziej złożoną pracą stawu barkowego. Dziecko zaczyna nim kręcić, powstają okręgi. Malowanie najczęściej przynosi dziecku radość wtedy, kiedy odbywa się razem z dorosłym. Inaczej szybko odstawia tę czynność. Dziecko nie troszczy się o wynik swoich bazgrołów.